Ik zat vast in een leven dat ik nooit had gewild

05-03-2021


Huisje, tuintje, boompje en oef nog geen kindje 😉

Als vrijgezelle vrouw leefde ik een heel gelukkig leven. Ik deed wat ik wou, wanneer ik dat wou. Ik genoot van het leven. Ik maakte veel plezier, trok de wereld rond en maakte non-stop nieuwe plannen.

Mijn huis lag er alles behalve netjes bij, mijn levensmotto was " A clean house is a sign of a wasted life".

Af en toe nodigde ik bewust vrienden uit, een extra motivatie om snel snel snel alles in een kast te duwen 🤣, de afwas te doen, de badkamer te kuisen, en als ik echt een goeie dag had, dweilde ik misschien zelf nog.

Bij voorkeur ging ik dan ook op stap, je vond me heel vaak in bruine kroegen, zalig vond ik dat. God schiep de dag en ik wandelde erdoor.

Volledig anders verliep mijn leven van zodra ik ik een relatie had.

Koen en ik hadden het beiden enorm druk en toch voelde ik me verantwoordelijk voor alles wat het huishouden betreft. Ik ging naar de winkel, ik bedacht wat we zouden eten, ik kookte, ik was degene die stofzuigde, de afwas deed, de badkamer kuiste, ...


Het leek haast alsof hij het niet zag. Naast de typische vrouwenrol, nam ik ook nog extra taken op me. 

Ik zag hem sukkelen met zijn administratie en dacht "ik doe dat wel even voor je 😉

Kwamen er vrienden onverwachts op bezoek dan was ik degene die zich schuldig voelde als het niet netjes was of als er stof op de kasten lag of als er heen versnaperingen in huis waren of als de drankvoorraad of de keuze niet zo groot was.

Ik kroop steeds opnieuw in die typische vrouwenrol, een rol die ik echt niet graag op mijn nam. Het voelde alsof ik geen keuze had, het zat in mijn DNA ingebakken.

En dan riep ik steeds uit onmacht.

"Koen, ik ben je moeder niet!"


Ik dacht "shit... ik zit gewoon vast in een leven wat ik echt niet wil. Het leven waarover ik zoveel vrouwen steeds hoorde klagen en zagen... het zal toch niet waar zijn?"

Ik had het gevoel het leven te leiden van een getrouwd koppel met kinderen: werken, koken, eten, was en plas,wat tv kijken, slapen en dat iedere dag in en uit. Er was nog weinig ruimte voor plezier.


Waar was die vrolijke meid naartoe?


Steeds opnieuw zei Koen de volgende zaken:

  • Leen, ik vind het niet erg om naar de winkel te gaan.

  • Leen, ik vraag je toch helemaal niet om te koken

  • Leen, ik vraag je niet om de afwas te doen

  • Leen, ik vraag je niet om te kuisen,

  • ....


Mijn antwoord was steeds: 

"Koen, iemand moet het toch doen?"

En wat als er mensen komen, dan is het mijn fout als het niet proper is, wat gaan de mensen dan niet van ons (lees: mij) denken?


Alles veranderde op het moment dat ik besloot dat het genoeg was:


"For things to change, you have to change"


Verandering begint met een keuze. Ik besloot dat ik zo niet meer verder wou, ik wou terug de vrolijke Leen worden, de Leen die volop haar eigen ding doet, die terug geniet van het leven, een meid die weet wat ze wil en er alles aan doet om dat te bereiken.


En vanaf dan werd alles anders.


Ik geef voortaan Koen de kans om ook iets te doen, ik klaag en zaag niet meer, ik weet terug wat ik wil en handel daar ook naar.


Ik denk vaker: " wat zou Koen doen?"


Ik heb mijn lat ook serieus wat lager gelegd, laat dingen los, en vooral "ik heb schijt aan wat andere mensen van mij denken."


Ik leef terug, maar wel volgens mijn waarden en regels.


Ik zorg voor mezelf. En dat gun ik jou ook.


Heb jij nu het gevoel dat je steeds opnieuw dat zelfde plaatje oplegt, 

dat plaatje dat je jouw moeder 

en andere vrouwen ook regelmatig hoort opleggen?


Wil jij het graag anders? 


Weet dan dat je steeds een keuze hebt.


Alles kan veranderen, maar dan moet jij eerst veranderen.

Wat doet dit met je? 

Laat je mij dit even weten? 👇

Of stuur een mailtje naar info@uyttenhoveleen.be