Ik kan het niet meer opbrengen om te gaan, gaan, gaan... ik ben uitgeput.

16-09-2021

Ik wil op pensioen.
En nee.. daarvoor wil ik niet wachten tot ik 67 jaar (of ouder) ben.
Ik wil het nu.
Ik wil NU leven.

Want wie kan me garanderen dat ik mijn pensioen zal halen? 

Mijn job in het onderwijs vond ik zalig, 
het lesgeven op zich, was me op het lijf geschreven.
Maar het systeem: de verplichte schoolvakanties, de verplichte momenten dat ik aanwezig moest zijn op school, het gezaag en geklaag van mijn collega's vond ik de hel. De nutteloze vergaderingen, ... wat een tijdverspilling. 

In 2019 besluit ik mijn verantwoordelijkheid te nemen, om mijn gouden kooi los te laten, en fulltime zelfstandig te worden. 

Ik geef een goedbetaalde job met weinig uren, extreem veel vakantie met één doel op: vrij kunnen zijn. 

"We werken om te leven, we leven niet om te werken", deze zin vat het allemaal samen. 

"Als ik ooit loopbaanonderbreking neem, dan ga ik reizen", zei ik als leerkracht. 

De afgelopen maanden heb ik allerlei besluiten genomen, stappen gezet om plaatsonafhankelijk te kunnen werken. 

In principe kan ik nu mijn droom waarmaken: werken en reizen combineren.
De wereld zien! 

Een leven creëren dat bij me past, leven volgens mijn regels, mijn goesting doen. Iedere dag opstaan bruisend van de energie, nieuwsgierig naar wat de dag me zal brengen, uitkijkend naar nieuwe ervaringen. 

En toch.. toch durf ik de stap niet te zetten. 
Ik durf mijn gevoel, en mijn verlangen niet volgen. 

Ik gebruik mijn partner of de corona-crisis als excuus,
ik wijs hen aan als de schuldige.
Mijn relatie of ons huis in Meerbeke, waar we zo lang samen aan gebouwd hebben, voelt nu plots enorm verstikkend.

Maar eigenlijk ben ik de enige die mezelf tegenhoud. 

Ik moet kiezen. Ik hou mezelf gevangen. 

Ik wil voor mezelf een leven creëren waarvan ik niet meer moet vluchten, 
waarbij ik niet op vakantie moet gaan om even te bekomen.
Ik stel mijn leven compleet in vraag. 

Ik heb mezelf onbewust terug de regeltjes van het systeem opgelegd, 
ik heb voor mezelf terug een job gecreëerd. 

De afgelopen jaren zijn extreem druk geweest,
voor ik het goed en wel besef, zijn we plots 7 jaar verder ...
en ben ik mezelf compleet kwijt geraakt.

Is dit het nu?

Op de simpele vragen: Leen, waar word jij gelukkig van?
Wat doe jij graag? Wat wil jij?
Daar kan ik niet meer op antwoorden.
Ik weet het gewoon simpelweg niet meer.

Te lang heb ik me aangepast aan de norm, aan het systeem, me in allerlei bochten gewrongen om maar net als iedereen een gewoon leven te leven.
Waarbij je het ganse jaar door hard werkt, 8u per dag, om 's avonds mentaal of fysiek uitgeput in je zetel te ploffen. Verlangend naar het weekend of de vakantie.

Wat als ik nu mijn leven zo ga inrichten dat het iedere dag, weekend of vakantie is?

Ik voel aan alles dat dit niet het leven is dat ik wil leven.

Op Ibiza neem ik het besluit om even niet te werken. 
Ik moet afstand nemen van alles om terug tot mezelf te komen.
Ik heb een huis, ik heb een financiële buffer, ik ben bewust kinderloos,
dus wat houdt me in godsnaam tegen om niet even gewoon niks te doen?

Niets, helemaal niets. De enige die me tegenhoudt ben ikzelf.

Ik besluit om te luisteren naar mijn lijf,
mijn lijf verplicht me letterlijk om stil te staan. 
Ik voel me hier in eerste instantie enorm schuldig over, 
maar op een bepaald moment heb ik ook dat losgelaten. 

Ik heb geen keuze. Ik moet luisteren en het ondergaan.

Ik kan het niet meer opbrengen om te gaan, gaan, gaan... ik ben uitgeput. 

Hoe heb ik het in godsnaam zover kunnen laten komen? 

De afgelopen maanden waren enorm pittig, maar ohzo leerrijk. 
Ik was bang, zenuwachtig, moe en enorm gespannen.
Ik heb naar mijn gevoel gefaald. Ik voel me een mislukkeling.
Ik loop doelloos rond.

Hoe kan ik verantwoorden dat ik niet aan het werken ben,
terwijl de rest van de wereld dit wel doet?
Ik twijfel aan alles en iedereen. 

Ik kies om te luisteren naar mijn lijf. 
Iedere dag lukt dit me beter en beter:
ik leer terug leven op mijn ritme, volgens mijn regels,
ik kom enkel op social media als ik dat wil en niet omdat het moet.

In eerste instantie besluit ik geen nieuwe klanten meer aan te nemen... vervolgens komt langzaam terug de goesting. 

Ik besluit een beperkt aantal mensen nog toe te laten, 
en erg selectief te worden met wie ik al dan niet wil samenwerken.

Terug onder het motto: mijn bedrijf, mijn regels, mijn voorwaarden.

Zonder druk. Niets moet, alles mag.

Vooral doen wat voor mij goed aanvoelt.

Ik leer terug vertrouwen op mijn gevoel.

Wat doet dit verhaal met je?
Leef jij momenteel het leven dat jij wil leven?
Leef jij volgens jouw regels?
Of volgens de regels van de maatschappij?

Leef jij momenteel niet het leven dat je zou willen leven? Zoek je steeds naar afleiding en merk je dat je uit frustratie, verveling, onmacht naar eten en/of alcohol grijpt? 
Wil je dit graag anders? Boek dan hier jouw gratis sessie 👇 

Download jouw gratis e-book

10 fouten die je niet meer mag maken als je wenst af te vallen 👉

    No worries, geen spam! Ik respecteerjouw privacy, je kan op ieder moment uitschrijven!